Το τόξο από λαζουρίτη είναι όλη η ιδέα με μία πινελιά — και είναι το κοντό τόξο. Γύρισε τον τροχό και 8 από τις 9 κινητές γιορτές μετακινούνται 20 μέρες μαζί, γιατί η καθεμία υπολογίζεται από το Πάσχα: η Κυριακή των Βαΐων είναι Πάσχα−7 ό,τι κι αν κάνει το Πάσχα, οπότε ταξιδεύει μαζί του, άκαμπτα. Ο Άγιος Γεώργιος μετακινείται 10. Η μέρα του είναι 23 April, η δική του, κάθε χρόνο — αλλά το 2027 το Πάσχα την ξεπερνά, οπότε η γιορτή μεταφέρεται στη Δευτέρα της Διακαινησίμου, 3 May. Υπολογισμένη από το Πάσχα, ή μετατοπισμένη από αυτό: δύο διαφορετικά είδη κίνησης, και η διαφορά φαίνεται στο ότι το ένα τόξο είναι το μισό από τα άλλα. Κάθε ημερομηνία εδώ διαβάζεται από τα δεδομένα, δεν υπολογίζεται στον browser σου.

Ο τροχός γυρίζει. Ο έλεγχος της χρονιάς είναι καθαρό CSS, οπότε το γύρισμα επιβιώνει και με το JavaScript κλειστό. Η ζώνη των 9 κινητών σημαδιών τώρα μετακινείται ανάμεσα σε δύο χρονιές που τα δεδομένα πραγματικά μας έδωσαν — μια αληθινή περιστροφή των ίδιων σημαδιών, αφού κάθε γιορτή κρατά το σύνολο των ονομάτων της — ενώ τα 217 σταθερά σημάδια σχεδιάζονται μία φορά, έξω από το γύρισμα, γι' αυτό δεν μπορούν να κινηθούν, όχι απλώς δεν κινούνται. Και το αντάλλαγμα που πληρώνει η δεύτερη χρονιά: τα ίδια 414 ονόματα χρειάζονται 224 μέρες το 2026 και 222 το 2027, γιατί η μετακίνηση φέρνει 4 γιορτές σε μέρες που είχαν ήδη όνομα.

Ο τροχός ξέρει ποιος ρωτά. Πρόσθεσε ?name= σε αυτό το URL και ο πίνακας από πάνω απαντά από τα ίδια επιβεβαιωμένα δεδομένα που σχεδίασαν τον τροχό — ή λέει, ξεκάθαρα, ότι δεν σε ξέρει. Αυτό που δεν θα κάνει είναι να μαντέψει: δεν υπάρχει ασαφής αντιστοίχιση εδώ, ούτε θα υπάρξει ποτέ, γιατί μια παρ' ολίγον αντιστοίχιση θα έδινε σε έναν ξένο τη μέρα κάποιου άλλου, με έναν τροχό σχεδιασμένο να το αποδείξει. Δύο πράγματα προέκυψαν από το χτίσιμό του που αξίζει να ειπωθούν, γιατί και τα δύο θα ήταν ψέματα ειπωμένα με σιγουριά. Ένα όνομα δεν είναι μία μέρα: 66 από τα 331 ονόματά μας κρατούν πάνω από μία γιορτή — ο Θεόδωρος κρατά τρεις — οπότε ο πίνακας γυρίζει στην επόμενη και αποκαλύπτει τις υπόλοιπες με το ίδιο βάρος, αντί να διαλέξει μία και να την πει δική σου. Και ένα όνομα δεν είναι πάντα ένα όνομα: ο «James» είναι Δημήτριος και Ιάκωβος εδώ — 4 γιορτές μεταξύ τους, οι δύο πιο κοντινές μόλις 3 μέρες μακριά — οπότε προσφέρει και τις δύο με τις ημερομηνίες τους και σε αφήνει να διαλέξεις, γιατί το να διαλέγει για σένα είναι ο τρόπος να σου πουν τη λάθος.

Και ο δακτύλιος γυρίζει. Μέχρι τώρα ο πίνακας ονόμαζε τη μέρα σου και ο τροχός δίπλα του έδειχνε πουθενά: η υπόσχεση ήταν ο τροχός ανοίγει ήδη γυρισμένος στο όνομά σου, και αυτή η σελίδα παραδεχόταν γραπτώς ότι δεν το έκανε. Τώρα μια ακτίνα τρέχει από το κέντρο ως τη μέρα σου — με την ίδια εμβέλεια όπως το σημάδι του σήμερα, στο ίδιο μελάνι που χρησιμοποιεί αυτός ο τροχός για τη σύνδεση ανάμεσα στον λόγο και τον δακτύλιό του, οπότε δεν είναι ένα νέο χρώμα να μάθεις. Οι δύο κανόνες που υποστήριξε ο πίνακας τώρα σχεδιάζονται αντί να επαναλαμβάνονται. Κάθε μέρα που κρατά το όνομά σου παίρνει την ίδια ακτίνα, με το ίδιο βάρος — ο Θεόδωρος παίρνει 3, γιατί τα δεδομένα κρατούν 3 και ένας τροχός που έδειχνε μία θα ακύρωνε τον πίνακα στο πιο δυνατό μέσο. Η επόμενη σημειώνεται μετά με μια προσθήκη — ένα διαμάντι στον δακτύλιο — ποτέ με το να μικραίνουν οι άλλες. Και όπου τα δεδομένα κρατούν ειλικρινά δύο ονόματα για μία λέξη, ο «James» σχεδιάζει και τις 4 μέρες και κανένα διαμάντι: το διαμάντι είναι η απάντηση, και δεν υπάρχει απάντηση.